Bahsetmek, hatırlamak, düşünmek…
6 Şubat öyle ağır, öyle zor ki; bahsetmek, hatırlamak, düşünmek…
Hiç sağlam hâlini görmediğim şehirler; hiç tanımadığım abiler, anneler, babalar ve hiçbir şeyden haberi olmayan, gülmek için yaratılmış o masum çocuklar…
Bu duygu nasıl yönetilir, insanlara nasıl ilaç olunur bilmeden çıkılan bir serüvendi 6 Şubat.
Büyük çığlıklar ve peşinden çöken o sessizlikti aslında 6 Şubat. Evsiz kalan, yarsız kalan, anasız-babasız kalan binlerce, on binlerce, yüz binlercenin sessizliğe gömüldüğü o andı.
Çok geçmedi; mücadele aldı çığlıkların yerini. Hayatta kalmaya çalışanlar, çocuğu üşümesin diye çare arayanlar ve başını dik tutup içine ağlayanlar vardı artık.
Kolay değildi anlamak… Bir öncesini bilmeden; evinde, ailesiyle olup o mahşer gününden sonra çadırda, serada, hatta otobüste hayatta kalmaya çalışmayı.
Sonrası beni de hissizleştirmişti ama bir babanın oğlunu, bir gencin annesini kaybettiğini hissizce anlatması gibi değildi. Başkalarının acısına saygıdan kayıplarını söylemeyenler gibi hiç değildi. Bu acıyı almak mümkün değildi.
Orada koşmak gerekiyordu; orada yetişmek, uzanan eli tutmak… “Belki sesimi duyan var mı?” diye bağıranlar kalmamıştı ama sessiz çığlıkları duymak gerekiyordu.
Akşam olduğunda hemen sabah olsun istemek, gidilmeyen yerlere gitmek, çıkılmayan köylere çıkmak; minik bir yüreğe, ufacık da olsa, tebessüm olmak gerekiyordu.
6 Şubat, hüznün olduğu kadar bazı memleketlerde umudun da temsilcisiydi.
Bir memleketin ayakta kalma mücadelesi, bir memleketin yaralarını kendi sarma meselesi, bir memleketin hiç olmadığı kadar direnmesi anlamına da geliyordu.
Şimdi bitti mi peki? Hayır.
Yıllar geçse de 6 Şubat devam edecek. Okulu olmayan çocuklar, daha önce hiç duvar görmemiş, konteynerde doğan bebekler; kimi zaman sadece bir odada yaşayan, kalabalık ama yalnız aileler…
6 Şubat 2023, ilk günkü gibi…
Unutursak kalbimiz kurusun.
Hasan Karatepe
